Μ' αρέσει να γράφω. Το κάνω από χόμπυ. Μικρός καθόμουν στο μπαλκόνι κι έγραφα- στο χέρι- "μυθιστορήματα". Μικρές ανούσιες μάλλον ιστορίες, που κάποια φορά τόλμησα να τις δώσω στη φιλόλογό μου στο Γυμνάσιο, να τις διαβάσει. Δεν πρέπει να εντυπωσιάστηκε και ιδιαίτερα, ούτε έκανε κάποιο σχόλιο για την όλη πρόσπάθεια. Είχα πάντα όμως στο μυαλό μου "μια μέρα να γράψω κάτι". Έγραψα πολλά. Τα περισσότερα τα διάβασε...το συρτάρι μου, άντε και πέντε (μετρημένοι πέντε) πολύ στενοί φίλοι.
Αργότερα ήρθαν τα social media. Δειλά δειλά, άρχισα να γράφω ιστορίες. Άλλοτε αληθινές, άλλοτε φανταστικές. Πάντα όμως εμπνευσμένες απο την πραγματικότητα. Λατρεύω τις αληθινές ιστορίες. Ακόμα περισσότερο λατρεύω και θαυμάζω τους συγγραφείς που πλέκουν μια μυθοπλασία και την κουμπώνουν πάνω σε ιστορικά γεγονότα βάζοντας τους πρωταγωνιστές τους να ξαναζούν την ιστορία.
Σε μία απο τις επισκέψεις μου στον γέροντα πια πατέρα μου, ειπώθηκε η ιστορία του "νούνου". Η πρώτη μου σκέψη ήταν "αυτό θα γίνει ένα πολύ καλό ποστ στο facebook". Άρχισα ήδη να σκέφτομαι πώς θα το οργανώσω και μάλιστα ξεκίνησα να το γράφω. Ένιωθα οτι ήταν λάθος. "Αξίζει κάτι καλύτερο", σκέφτηκα. "Αυτό θα μπορούσε να γίνει ένα ωραίο βιβλίο, να βρεθεί κάποιος να το γράψει, να το συντάξει, να δέσει την ιστορία όπως πραγματικά της αρμόζει".
Κράτησα την ιστορία "κρυφή". Δεν ανακοίνωσα τίποτα στους διαδικτυακούς μου φίλους. Μ' έτρωγε το σαράκι όμως. Η ιστορία ήταν εκεί κι έπρεπε κάποιος να την πει. Ποιός; Ο κλήρος έπεφτε σε μένα. Κι έτσι άρχισε η περιπέτεια.
Είναι δύσκολο να αναπλάσεις μια ιστορία που έγινε πριν από εκατό χρόνια. Ακόμα πιο δύσκολο να μπεις στο πετσί του κάθε ρόλου και να βάλεις λόγια στο στόμα των ηρώων σου, λόγια που μπορεί να μην ειπώθηκαν ποτέ ή και όχι. Ένιωθα περίεργα όποτε έγραφα κουβέντες που ο "νούνος" μπορεί να μην είπε ποτέ και κάθε φορά έλεγα "βλακείες κάνω, θα τα παρατήσω....αυτά δεν έγιναν ποτέ". Παρ' όλα αυτά, επέμεινα.
Μάζεψα όσα στοιχεία είχα. Απευθύνθηκα στο τμήμα ιστορίας στρατού- δεν πήρα απάντηση ποτέ. Χρησιμοποιήσα το chat gpt, όχι για να μου γράψει την ιστορία, αλλά για να αντλήσω στοιχεία. Με όσες πληροφορίες διέθετα για το νουνο και τη θητεία του στη μικρασιατική εκστρατεία, φωτογραφίες της εποχής, βρήκα μερικά χρήσιμα- και όπως αποδείχτηκε μετά, αληθινά- στοιχεία. Ο "νούνος" ήταν εκεί. Κι εγώ έπρεπε να αφηγηθώ τα συμβάντα.
Θα συμφωνήσω με τον Καζαντζάκη: Στο "Ο τελευταίος πειρασμός" αναφέρει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη σαν έναν άνθρωπο που έχει τις δικές του σκοτούρες και βάσανα. Ωστόσο, τον έχει επιλέξει ο Θεός για να γράψει τα λόγια του. Κατεβαίνει το Πνεύμα και μπαίνει στο μυαλό του Ιωάννη κι αυτός βασανίζεται: Αρχίζει να γράφει, να γράφει, χωρίς να ορίζει το χέρι του και τη γραφή του. Γράφει και παρακαλεί το Πνεύμα να φύγει, να τον αφήσει στην ησυχία του, στα βάσανά του, όμως πρέπει αυτά τα λόγια να ειπωθούν, να γραφτούν, να μείνουν. Έτσι, γράφει το Ευαγγέλιο.
Κάπως έτσι γράφτηκε και "ο νούνος". Ξύπναγα τα βράδυα και βασανιζόμουν....να σηκωθώ να γράψω τώρα, πριν χάσω την ιδέα. Να σηκωθώ να το τελειώσω. Κι έγραφα ασταμάτητα, αλλά ένα βιβλίο δεν γράφεται μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Ήθελε ψάξιμο, έρευνα, μελέτη της Ιστορίας. Κι έτσι, στον λίγο χρόνο που είχα διαθέσιμο έπρεπε να ψάξω, να ερευνήσω να μελετήσω. Να μάθω μια ιστορία που ποτέ δεν ειπώθηκε στο σχολείο- ή όταν ειπώθηκε είχα το μυαλό μου στις πανελλήνιες κι όχι στη "Μεγάλη Ιδέα" του Βενιζέλου. Και μετά η Ιστορία ξεθώριασε και χάθηκε.
Και έτσι απορροφήθηκα στο ψάξιμο στις μάχες στο Σαγγάριο ποταμό και ξέχασα τη μικρή μου στο σχολείο και μόνο πολύ αργότερα θυμήθηκα οτι έπρεπε να την είχα σχολάσει απο ώρας...
Το βιβλίο ολοκληρώθηκε σε τρεις περίπου μήνες. Τρεις μήνες αδιάκοπου γραψίματος και έρευνας της Ιστορίας. Δεν έχει σκοπό να ξαναγράψει την ιστορία ούτε να την αφηγηθεί απο άλλη οπτική γωνία. Υπάρχουν συγγραφείς που απέδωσαν την μικρασιατική καταστροφή, την πυρπόληση της Σμύρνης, το διωγμό των Ποντίων και του ελληνισμού της Μικράς Ασίας πολύ καλύτερα απο εμένα.
Εγώ παραθέτω την ιστορία με τα μάτια ενός φτωχού, αγράμματου Κερκυραίου χωρικού.
Του νούνου.
(Η φωτογραφία είναι απο αναγνώστρια στην Αλικαρνασσό (Bodrum) της Τουρκίας. Ποιός να το 'λεγε οτι ο Νούνος θα επέστρεφε εκατό χρόνια μετά σ' εκεινα τα εδάφη, έστω και ως βιβλίο.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου